Οδηγοί;

Δυστυχώς στην Ελλάδα η μόρφωση σε θέματα μετακινήσεις και γενικότερα της συμπεριφοράς που πρέπει να έχουμε στους δρόμους, είναι απούσα, αφού το εκπαιδευτικό σύστημα, δεν έχει επιμεληθεί την δημιουργία ενός τέτοιου μαθήματος. Εάν και έχουν γίνει κάποιες απόπειρες, χωρίς όμως να υπάρχουν ιδιαίτερα αποτελέσματα, είναι ολοφάνερο πως δεν υπήρξε αρκετή προσπάθεια και ενδιαφέρον, οπότε ήταν αναμενόμενο το φαλίρισμα αυτών των ιδεών.

Ή έλλειψη παιδείας σε τέτοια ζητήματα, είναι μια από τις μεγαλύτερες αιτίας, τροχαίων ατυχημάτων αλλά και δυστυχημάτων. Οι θρασύτατοι και ανεγκέφαλοι οδηγοί χωρίς κανέναν ενδοιασμό, παραβιάζουν τα στοπ, παρκάρουν σε απαγορευμένες θέσεις ή ακόμα χειρότερα, σε θέσεις αναπήρων, ενώ το κόκκινο φως του σηματοδότη, είναι κάτι παντελώς άγνωστο για ένα τεράστιο ποσοστό οδηγών. Επιπλέον, ελάχιστοι είναι αυτοί που θα λάβουν υπόψη τους σε τι κατάσταση θα βρίσκονται μετά από κάποια νυχτερινή έξοδο και πως η επήρεια αλκοόλ δε θα είναι η καλύτερη συντροφιά για την επιστροφή, αλλά ποσώς τους ενδιαφέρει, τι κι αν αυτό ενδέχεται να έχει τραγικές επιπτώσεις γι αυτούς αλλά και αθώους οδηγούς οι οποίοι θα μπορούσαν ακόμα και να χάσουν τη ζωή τους εξαιτίας κάποιον ασυνείδητων. 

Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στην προέκταση του χεριού των περισσοτέρων, που είναι φυσικά το κινητό, γιατί κανένα τηλεφώνημα και ποτέ δε μπορεί να περιμένει! Και σε καμία περίπτωση δε φταίτε εσείς που μιλάτε, προς θεού, φταίνε όλοι οι υπόλοιποι που δεν έχουν συνεχώς τη προσοχή τους σε εσάς, ώστε να αποφύγουν τη σύγκρουση.

Επιπροσθέτως οι αντιλήψεις που μας διακατέχουν, οι οποίες συνδέονται και αυτές με την παιδεία που μας δίνεται επί του θέματος, είναι ένας από τους παράγοντες που μας τραβάν πίσω στο λάκκο, δεν είναι δυνατόν να συνεχίζονται οι κόντρες σε κεντρικούς δρόμους, μετά από τόσες απώλειες νέων παιδιών! Ούτε και να θεωρείται κατόρθωμα η παρομοίωση του δρόμου με πίστα αγώνων, στο κάτω κάτω ποιος δε μπορεί να πατήσει το γκάζι;

Όμως δεν είναι μόνο η έλλειψη αρχών όσο αναφορά την οδική συμπεριφορά το πρόβλημα, αλλά και η αντιμετώπιση όλων των παραπτωμάτων από την πολιτεία, αποτελεί εμπόδιο στην εξέλιξη και τη βελτίωση του προβλήματος. 

Μπορεί να έχουν θεσπιστεί πρόστιμα και επιπτώσεις στους παραβάτες των οδικών κανόνων, όμως η θεωρία από τη πράξη απέχει πολύ, γιατί ναι μεν υπάρχουν αλλά δεν εφαρμόζονται ούτε σε καθημερινή βάση αλλά και ούτε με την αυστηρότητα που αρμόζει.

Είναι πραγματικά λυπηρό που οι αρμόδιοι, δεν έχουν κατανοήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης, με αποτέλεσμα να μην έχουν ληφθεί αποφάσεις, οι οποίες θα έδιναν ένα τέρμα στην διαιώνιση των ασυνείδητων οδηγών. 

Η δημιουργία μιας νέας γενιάς οδηγών, που θα τη χαρακτηρίζει η εξέλιξη και η σωστή προτεραιότητα αρχών, γιατί σκοπός είναι να ενδιαφερόμαστε για την ασφάλεια και όχι για τη  «μαγκιά» που θα κάνουμε αν ξεπεράσουμε το όριο ταχύτητας, είναι ένας δύσκολος στόχος, σαφέστατα πρέπει, ορισμένοι να «ξυπνήσουν» γιατί ήδη είναι αργά, όμως όχι τόσο, ώστε να είναι και ακατόρθωτος.

Χρειάζεται η άμεση εκκίνηση, σεμιναρίων και μαθημάτων που θα διδάξει το σεβασμό προς τον ανάπηρο, τον πεζό αλλά και τον οδηγό που θα έχει προτεραιότητα, να κατανοήσουμε την αξία της ζώνης και να μη ντρεπόμαστε να τη βάλλουμε, να μάθουμε την ασφάλεια που μας παρέχουν τα χιονολάστιχα ή οι αλυσίδες και ότι άλλο μας προστατεύει ανάλογα με τις συνθήκες. Είναι πλέον ανάγκη, να σταματήσουμε αυτή την εγωκεντρικότητα που μας διακατέχει και να ενδιαφερθούμε για τον διπλανό μας και φυσικά για την ασφάλεια όλων μας. Ενώ η σωστή εκτέλεση των νόμων αλλά και των τιμωριών σε όσους τους παραβιάζουν είναι απαραίτητη!

Νομίζω πως είναι ώρα να συνέλθουμε και να ενδιαφερθούμε για ένα ζήτημα, ζωής και θανάτου με όλη την έννοια των λέξεων! Μπορεί η φράση «μας αφορά όλους μας» να είναι κλισέ αλλά ταιριάζει στο έπακρον!

Της Μαρίας Θεοφράστου maria@epitrohon.gr και στο twitter: http://twitter.com/OdigontasMeStyl